Çocukluğumuz
Bizim çocukluğumuz diyorum ben buna; 20’li yaşlarımız beraber geçti. Ben emeklerken bir erkeğe nasıl bakılır, nasıl konuşulur, nasıl el ele tutulur senle öğrendim. Garip duygulardı. Okuldan eve gelen, ders çalışan o kız birden sevmek, sevilmek nedir onu öğrendi. Damla senle büyüdü. Sen Damla’ya aşkı öğrettin. Bir çocuğu büyüttün, büyüdük…
Ben daima “Allah’ım hayırlıysa da hayırsızsa da Samet olsun” diyorum. Çünkü gözümü Samet’le açtım bu hayata. Benim için aşk, kadınlık, hayat, dünya, yaşamak, kısacası her şey sensin. Benim çocukluğum, gençliğim sensin. Kısmetse olgunluğum, yaşlılığım da sen olacaksın. Benim Feritcan’ımsın. Ben bu hayata gelmişsem, senin kısmetin olarak geldim. Sen benim ruh eşimsin… Sevgilimsin. Bebeğimin babası olacaksın…
Bir zamanlar dünyanın bir yerinde doğmuş, başka yerine gelmiş; coğrafyalar aşmışım; lakin zamanla gördüm ki nereye gidersem gideyim dönüp dolaşıp geleceğim yer ayağının dibi olmuş. Ayağın kırılmış, altını öpmüşüm. Ben senin varlığınla kıymete binmişim, sen benim hiç evlenmediğim kocamsın.
Nar soyardım sana ellerimle; gece çalıştığında o gece uyumazdım. Yemek yemediğinde yemez, ağladığında ağlardım. Allah bir bedende iki kişi yaratmış gibi aklım, nefesim, ruhum daima sendin. Bu dünya dönüyorsa sen diye, kuşlar ötüyorsa sen diye; kaal ü bela’dan beri hak, beni sen varsın diye yaratmış sevdiğim.
Çocukluğumuz nasıl güzelse, bebeğimizin çocukluğu da öyle güzel olsun. Annesi ve babasının yaşamındaki incelikleri bu web sayfasıyla görsün, bunları okusun, ona da anı olsun istedim. Sevgilim, Damla Samet’i çok seviyor…